Dopamine, verlangen en verslaving: werken aan herstel
Van Deun, P. (2024)
Kalmthout: Pelckmans
Verslaafd… Waarom jij wel en ik niet?
Dom, G. (2025)
Gent: Borgerhoff & Lamberigts
Inleiding
In 2019 overleden wereldwijd 7,7 miljoen mensen vroegtijdig aan de gevolgen van roken, 2,4 miljoen mensen door alcoholmisbruik en 550.700 mensen door drugsgebruik. Bij elkaar dus 10,7 miljoen mensen die in dat ene jaar vermijdbaar overleden aan de gevolgen van een verslaving. Dat is bijna de bevolking van België en vele malen meer dan het totaal aantal slachtoffers van alle oorlogen in dat jaar (Dom, 2025). En dan hebben we het nog maar over de mensen die overlijden aan de gevolgen van een verslaving; het aantal verslaafden is nog vele malen hoger. Los van het aantal mensen dat jaarlijks overlijdt – wat veel verdriet veroorzaakt – zorgt het gedrag van verslaafden ook voor veel leed en bezorgt het de maatschappij de nodige onrust en hoge kosten. Men kan natuurlijk stellen dat verslaafden zelf moeten weten wat ze zichzelf aandoen, maar dat laat onverlet dat de impact die hun verslaving op de samenleving heeft groot is. Stellen dat verslaafden dan maar moeten afkicken of simpelweg hun verslavende middelen links moeten laten liggen, is te kort door de bocht; nog los van het feit dat het laatste een vrijwel onmogelijke opgave is voor een verslaafde. Wat maakt verslavende middelen dan zo krachtig dat men er niet los van kan komen? Twee boeken – van Paul Van Deun en van Geert Dom – proberen antwoorden te geven op deze vraag.
