Inleiding
In dit artikel reflecteer ik over de laatste twintig jaar betrokkenheid bij ethiek en deontologie van psychologen. In 2004 werd ik gevraagd de cursus Beroepsethiek aan de KU Leuven over te nemen van collega Mia Leijssen. Voordeel was dat er al een degelijke cursus bestond, verschenen als boek, namelijk Gids beroepsethiek (Leijssen, 2005). In 2010 werd ik emeritus en werd ik aangezocht om voorzitter van de Belgische Federatie van Psychologen (BFP) te worden. Vanuit die functie raakte ik tevens betrokken bij de Psychologencommissie waarvan ik een aantal jaren secretaris was. Nadien was ik nog bestuurslid van de Vlaamse Vereniging voor Klinisch Psychologen (VVKP) en voorzitter van het Overlegplatform Ordes en Instituten van de Federatie van Vrije Beroepen. Op dit ogenblik draag ik geen enkele verantwoordelijkheid meer, noch bij verenigingen van psychologen, noch bij de Psychologencommissie. Dit biedt mij de ruimte om vrij te reflecteren over de afgelopen twintig jaren.
Dit is geen wetenschappelijk artikel. Begin 2026 leverden de zoektermen “deontology” en “psychologist” via Google Scholar 18.000 artikelen op. Er is dus zeker voldoende literatuur en onderzoek voorhanden over deontologie. Dit artikel is eerder een afscheidsbrief of een soort erfenis voor de volgende generatie op basis van mijn ervaringen. Als organisatiepsycholoog zal ik in deze bijdrage regelmatig theoretische kaders vanuit dat onderzoeksdomein gebruiken.
